Category Archives: ondernemen

De Horizon als steeds veranderende houvast

In 2012 ging ik desksurfen bij Bruno. We schreven er allebei een blog over, maar die van mij zet ik nu pas online. Inmiddels is Bruno nog steeds op reis met zijn horizon verhaal. En telkens als hij een horizon lijkt te bereiken, doemt er een nieuw op.

Toen ik voor het eerst hoorde van het project van Bruno van den Elshout om een jaar lang elk uur de Noordzee te fotograferen, was ik eigenlijk maar matig geïnteresseerd. Ik vond het leuk dat Bruno zo enthousiast was, maar ben niet op de site gaan kijken. Tot ik een hele middag doorgebracht in Galerie Broft en Van der Horst. Hier hing toen de eerste selectie foto’s van New Horizons (2012). Hoe meer horizons je ziet, hoe mooier ze worden.

Bruno is zo enthousiast dat hij iedereen aanspreekt en vertelt over zijn project. KLM CEO Peter Hartman, tijdens een evenement waar Bruno op mijn verzoek foto’s maakte, toch ongebruikelijk voor de fotograaf. Mark Rutte die niets vermoedend in Den Haag over straat loopt. Een vorm van lef die ik eigenlijk wel benijd.

Dit bracht ons tijdens mij middag desksurfen tussen de 2012Horizons op de vraag: “Wat durf je te vragen en aan wie?” Hoe vertel je aan mensen wat je zoekt? Een vraag die ons als (zelfstandig) ondernemers regelmatig bezig houdt. De conclusie is dat als je overtuigd bent van wat je te bieden hebt, de drempel om er anderen over te vertellen, lager wordt.

Terwijl ik in een stoel in de hoek van de galerie aan het werk ben, spreekt Bruno iedereen aan die voor de etalage blijft staan. Ze komen allemaal even binnen kijken en zijn onder de indruk van de foto’s. Juist de hoeveelheid horizons en de combinaties maken indruk. Ik kon me voor het eerst voorstellen dat ik een vergelijkbare prijs zou betalen voor een foto als kunstwerk, als wanneer een schilderij koopt. Maar de bijna 3,5 miljoen Euro die betaald is voor de 3 meter breder print van de foto van Gursky blijft onvoorstelbaar. Het belooft echter wel wat voor Bruno, blijkbaar doen horizons het goed.20140121-220755.jpg

(Wat) Bas kan Betekenen.

Begin oktober ging ik desksurfen in De Gangmakerij met Bas Bakker. De Gangmakerij zit in Leiden in het gebouw ‘De Framboos’ in een mooie ruimte met glazen deuren en stoelen in de kleuren van Google. Bas zwaait uitbundig als ik langs loop. Ik ken Bas al sinds de eerste Open Coffee in Leiden in 2009, die hij toen samen met saxefonist Tom Beek organiseerde. Bas is sinds kort De Betekenaar. Ooit was hij interaction designer en wat hij sindsdien allemaal gedaan heeft is te veel om hier op te noemen. Een ondernemer dus….

Werk

De Gangmakerij is een initiatief van de Stiching Werk & Ondernemen (SWO). Gangmakers gaan werken in een kantoor dat leegstaat in Leiden, zodat er toch een aanloop is en het komt de sfeer in het gebouw ten goede.

Betekenaar zijn is alles wat je er bij voorstelt. Bas maakt tekeningen die de neerslag zijn van ideeën, op een manier die vastlegt, de dialoog ten goede komt en tot de verbeelding spreekt. Dat wil ik ook wel kunnen. Volgens Bas kan iedereen het.

We concluderen dat mensen te veel streven naar perfectie in tekeningen en ze daardoor niet maken. Hierdoor gaan ze voorbij aan de functie die een tekening kan hebben. Je stopt toch ook niet met praten omdat je niet elke keer een perfect gedicht kan declameren? Een tekening als communicatiemiddel hoeft geen kunst te zijn, als het de boodschap maar overbrengt.

En zo komen we op het idee dat Bas een workshop zou kunnen geven aan communicatieprofessionals, managers en projectleiders die door tekenen het communicatieproces willen ondersteunen. Het concept: Effectief Communiceren met Tekeningen is twee weken later uitgewerkt. En nog een week later hebben we 16 aanmeldingen voor de eerste twee sessies. Het worden super leuke en leerzame workshop!

Heb je interesse? Meld je aan voor de volgende workshop. Aanmelden kan ook via info@blueenergycompany.nl

Greet, Meet en dekssurfen

Meet & Greet zit op de hoek van de Pasteurstraat en de Raamstraat in Leiden. Voor de kenners: ooit was daar de Winkel van Bram. Het idee van Meet en Greet is ontstaan tijdens Leiden in Dialoog twee jaar geleden: Boven heeft Greet Meesters haar werkruimte. Beneden is de oude winkel twee jaar geleden omgebouwd tot een gezellige ruimte waar de buurt elkaar ontmoet en die je ook kan huren voor workshops en trainingen. Elke woensdagochtend om 9.00 uur is er voor de buurt de ‘Pittige Koffie’.

Als ik aan kom fietsen staat Ilse (@7thilly) voor de deur. Ze werkt veel met Greet samen. Samen ontwikkelen ze ondermeer Pittige Trainingen voor in het onderwijs. Greet zet ons gelijk aan het werk met het opvouwen van een tentzeil dat gebruikt is voor de burendag afgelopen weekeind. Dat doen we enthousiast en een fietser uit de Raamstraat kan er gelukkig nog net omheen.

Tijdens de koffie hebben we gelijk een interessant gesprek over de kinderopvangorganisaties die door de Estrogroep overgenomen zijn. Heel actueel in verband met het nieuws over advies van de GGD om in Amsterdam 8 kinderopvangorganisaties te sluiten. We vragen ons af waarom de overheid bij de privatisering van kinderdagverblijven niet een betere manier heeft kunnen vinden om te borgen dat de kwaliteit op pijl blijft. De overheidsgelden die ooit in de kinderopvang zijn geïnvesteerd, verdwijnen nu. Kwalitatief goede kinderopvang maakt zelden winst, zeker in deze tijd, maar de investeringsmaatschappij achter Estro, stuurt wel op winstmaximalisering.

Na deze Pittige Koffie, gaan we aan het werk. Ilse en Greet zetten boven een training in elkaar en ik werk aan een presentatie. Net als ik om een uur naar boven wil roepen: ‘Zijn jullie nog niet toe aan lunch?!’ komt Greet naar beneden. Ik haal kaas en met z’n drieën zetten we onze gesprekken voort. De lunchvraag is: ‘Hoe krijgt Meet & Greet meer huurders?’ Ik wordt gelijk enthousiast. Het lijkt mij niet zo moeilijk, zo’n leuke ruimte, waarbij de ‘huurbaas’ het niet kan laten om creatief met je mee te denken. Interesse? Kosten zijn 50 euro per dagdeel: info@greetmeesters.nl http://www.greetmeesters.nl/

Desksurfen bij Alares

Als ik tussen opdrachten in zit, heb ik eindelijk genoeg tijd voor te lang uitgestelde afspraken. Een van mijn voornemens was dat ik meer wilde weten over Alares. Het is een bureau dat zich bezighoud met kennisinnovatie. Harry Kotey en Robert van Oirschot ken ik nog uit mijn studietijd, ze zijn de ‘hulptroepen’ voor kennisinnovatie. Alares is namelijk Latijn voor hulptroepen; de ruiters van de bondgenoten. Ze komen je helpen in het felst van de strijd.

Een gezamenlijk contact van Robert en mij had me al eens aangeraden om bij Alares te gaan kijken, omdat het bij mij zou passen. Raoul Bissecker dat zei, was hij zich nog onbewust van het feit dat we elkaar eigenlijk al kenden. Harry kwam ik tegen ook op de Bank of the Future bijeenkomst. Dat kon geen toeval zijn. Redenen genoeg om aan Harry en Robert te vragen of ik een keertje mocht desksurfen. Wat blijkt: ik ben ook nog opgenomen in de vriendendatabase en krijg een zeer warme ontvangst.

Maar kennisinnovatie? Wat is dat eigenlijk? Ook na een dagje desksurfen bij Alares vind ik het nog moeilijk om het goed uit te leggen. Ik doe een gooi: organisaties helpen om hun kennis te borgen en te vernieuwen. Waarbij mensen, processen, werkwijzen en systemen betrokken kunnen worden bij het slagvaardiger maken van een organisatie vanuit de kennis die nodig is om optimaal aan de doelstellingen bij te dragen. Blahbluhhh….

Best ingewikkeld dus, maar Harry stelt terecht: Waarom staat kennis eigenlijk niet op de balans van een bedrijf? Het merk (de brand equity) staat er wel op bij grote bedrijven, maar is kennis niet belangrijker en moeilijk om vast te houden in deze tijd? Als de jongere medewerkers geen contract verlenging krijgen door bezuinigingen en de oudere binnen 3 jaar met pensioen gaan, hoe behoud en vernieuw je dan kennis?

Aan de lunch gaat het gesprek over de link tussen innovatie en duurzaamheid  (dat is natuurlijk mijn schuld) en duiken weer meteen de diepte in. Harry komt terug van zijn afspraak en schuift ook aan. Net als Symbaloo hebben ze hier een voetbaltafel, maar als het druk is, nemen ze daar geen tijd voor. Jammer, want hier had ik het hier wel aangedurfd, een potje tafelvoetbal…. We hebben het ook over afgelopen zaterdag en de voetbalwedstrijden van onze zoons, dus er is niet alleen maar zware kost aan de lunchtafel.

Na de lunch laat Harry mij het systeem zien waarin de hulptroepen van Alares samenwerken. Een systeem dat inderdaad goed gebruikt wordt en om kennis te delen en te borgen. ‘Practice what you preach’ is hier duidelijk van toepassing. En dan is het op eens bijna 14.00 en moet ik weg voor een afspraak. Ik heb eigenlijk helemaal niet zo veel gewerkt. Er waren te veel interessante onderwerpen om te bespreken, creativiteit en innovatie, management drives, leiderschap. Volgens mij moet ik nog een keer naar Alares.

Desksurfen III: Groen Links Leiden

Eline Levering nodigde mij uit om te komen desksurfen in de Burgsteeg. Groen Links heeft er de maand voor de verkiezingen haar ‘campagnewinkel’. Eline is zelf niet aanwezig, maar Pieter Kos bewaakt de winkel. Hij is fractievoorzitter in Leiden en ik volg hem al behoorlijk lang op Twitter. Leuk om hem nu eens in het echt te ontmoeten!

Pieter legt me uit wat de campagne insteek is van Groen Links. Kort gezegd: inzoemen op de link tussen de landelijke politiek en de lokale belangen.  Groen Links staat bij 30% van de kiezers op de 2e plaats, begrijp ik van Pieter Kos. Ook bij mij, moet ik bekennen. Ik vraag me daardoor weer eens af of het  concept van één stem uitbrengen op één partij eigenlijk niet achterhaald is. Wie is het nu volledig eens met een partij? Een meerstemmen stelsel zorgt volgens mij voor minder polarisering, want het vervreemden van de kiezers van een andere partij heeft wel consequenties.

Edgar van de Burgt is vandaag als vrijwilliger aanwezig in de campagnewinkel. Hij is net terug van een lange reis en heeft nu de tijd om zich voor zijn partij in te zetten. Ondertussen zoekt hij naar een nieuwe baan, bij voorkeur in de Public Affairs. Hij vertelt me meer het vinden van de doelgroep.  In steden hebben we ‘bakfietsen’ en ‘gesloten luiken’. Waarbij de Groen Links stemmer dus eerder op een bakfiets te vinden is, dan achter een gesloten luik. Een beetje kort door de bocht, hoe ik het nu uileg, maar een dergelijke manier van kijken kan volgens mij goed werken bij het herkennen van de potentiële Groen Links stemmer.

Als Edgar voor de winkel gaat zitten in de steeg, komt er al gelijk meer aanloop. De zwevende kiezer, maar ook Groen Links stemmers van het eerste uur spreken hem aan of lopen binnen. Of moet ik het in het laatste geval hebben over PPR of CPN stemmers? Het doet me realiseren dat Groen Links eigenlijk nog niet zo oud is. Althans, voor een politieke partij. Toch zijn ze er bij mij in geslaagd een duidelijk beeld neer te zetten waar ze voor staan. En de PPR, PSP of de CPN, die lijken wel 50 jaar geleden en niet ‘maar’ 20.

Om 17.00 sluit de winkel, vanavond is er een fractievergadering en ik begrijp goed dat Pieter tussendoor ook nog even wil ‘luchten’. Politiek kost erg veel tijd, zeker in deze periode. Ik heb zelf nog best wat werk verzet en tussendoor erg leuke interessante gesprekken gehad. Groen Links heeft absoluut mijn sympathie. Ik wil een kiesstelsel waarin ik drie stemmen voor en drie stemmen tegen kan verdelen over verschillende partijen. Dan worden dat er waarschijnlijk twee voor D66 en een voor Groen Links en de tegenstemmen laten zich raden. Zou dat eigenlijk werkbaar zijn?Image

Desksurfen deel II: Symbaloo

Afgelopen dinsdag was mijn werkplek bij Symbaloo in Delft. Wat meteen opviel was het contrast met LiveHouse: er werken alleen maar mannen. Ik was al gewaarschuwd voor programmeurshumor. Maar ik houd wel van geeks, dus dat leek me geen probleem.

Van manager Sander Vessies kreeg ik een korte rondleiding. Het grappige van internet bedrijven vind ik ondermeer dat ze met een klein team, mondiaal bereik hebben. Symbaloo is gehuisvest in een mooi oud pand in Delft, maar daarnaast ook aan de westkust van de VS.

Het bedrijf biedt voor iedereen een eigen online startpagina. Ze hebben inmiddels een app voor verschillende mobiele telefoons en tabloids. Het bedrijfje levert ook white label oplossingen aan scholen, ook in de US. Dat biedt veel kansen in een enorme markt, dus ik ben benieuwd hoe groot ze gaan worden.

Anders dan bij de LiveHouse, krijg ik niet eerst een rondleiding langs het koffie apparaat. Nee, we beginnen gelijk een geanimeerd inhoudelijk gesprek over de doelgroepen van Symbaloo en het profiel van de gemiddelde gebruiker. Daarna komt de koffie, die overigens prima smaakt.

Vlak voor de lunch komt er iemand langs met de vraag: “Willen jullie nog wat van Bram?” Dinsdag is blijkbaar snackbar dag. Maar gelukkig gaat er ook nog een collega langs de supermarkt. De lunch is er gezellig en nog beter is het potje tafelvoetbal erna. Ik durf niet mee te doen, want als je met 10 punten verliest moet je onder de tafel door kruipen. Mijn kamergenoten verliezen van de buren, maar gelukkig blijven ze gezellig.

Van programmeurshumor heb ik niets gemerkt, maar gelukkig wel gesprekken gehoord die ik net niet helemaal begreep over ITachtige webdingen. Ook heb ik veel werk kunnen verzetten. Eind van de dag wachte mij een heerlijke wandeling naar het station door het zonnige centrum van historisch Delft. De mannen van Symbaloo hebben dan hun dagelijkse Skype gesprek: met hun collega’s aan de andere kant van de wereld in Silicon Valley.

Desksurfen deel I: Live Online Events

Maandag mocht ik desksurfen op de werkplek van Gerdie, de eigenaar van LiveOnlineEvents in het pand van LiveHouse. Haar kamergenoot Marloes is ook op vakantie, wel ongezellig. Maar mijn doel vandaag is weer goed op gang komen na de vakantie. Met uitzicht op de tuin maar wel tussen de hard werkende mensen moet dat lukken!

Wat is desksurfen? Een andere werkplek zoeken, waar je met je laptop op de wifi aan de slag kan in ruil voor de waarde die je terug kan of wil geven. Mijn vorige desksurf ervaring was toen Bruno Elshout bij mij kwam desksurfen. Hij bracht in ruil voor de werkplek ingredienten voor pannenkoeken mee. Ik bakte de pannenkoeken en in ruil daarvoor maakte hij een mooie profiel foto van mij.

Deze werkplek zit bij LiveHouse, in Leiden. LiveHouse is mijn favoriete evenementen bureau. Waarom? Omdat ze begrijpen dat een evenement moet passen in de context. En ze helpen je een evenement neer te zetten dat een krachtige interventie is, waarvan het positieve effect nog een tijd voelbaar blijft. Dat doen ze door soepel samen te werken en flexibele in te spelen op je behoeften als klant. Klinkt misschien wel erg lovend, maar ik overdrijf niet.

Vandaag mag ik ervaren hoe het er achter de schermen toe gaat. En ik had me voorgenomen om daar een interessante blog over te schrijven. Maar ja, wat dan? Want het is er zo leuk als je verwacht. Hard werkende gezellige mensen, samen buiten aan de lunchtafel, grappen en persoonlijke weekeindverhalen. Dezelfde positieve sfeer die ik al geproefd en in de samenwerking. Niets spannends om een blog over te schrijven.

Maar eigenlijk wel… want hoe uniek is deze plek in Leiden met deze fijne werksfeer? Ik mag vaker terugkomen. Gelukkig! En dat zeiden ze voordat ik dit schreef.