Category Archives: kunst

Bij Paul Snoek klinkt zwemmen als vrijheid

Een zwemmer is een ruiter

Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.

Ik moet bekennen dat ik gek ben van water.
Want in het water adem ik water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.

Paul Snoek
uit de bundel Hercules. Gedichten
Brussel: Manteau (1960)

Noorwegen meer

 

De overheid en cultuur, ooit was het anders.

Minder geld vanuit de overheid naar kunst en cultuur, dat hebben we inmiddels als feit aanvaard. De overheid trekt zich terug. Dat de overheid ooit de tegengestelde beweging maakte, had ik me echter nooit echt gerealiseerd. In de jaren 50  van de vorige eeuw nam de overheid de rol van kunst en cultuur financier over van de rijkere bovenklasse in Nederland.

Het Rotterdamse perspectief op deze ontwikkeling, met als hoofdpersoon de ‘Rode havenbaron’ Ludo Pieters, is interessant om te lezen.  Het boek kwam uit in 2011, 3 jaar na zijn dood. Ludo Pieters is ook bekend als mecenas van Gerard Reve en het boek  ‘Brieven aan Ludo P’. Pieters probeerde de brug te slaan tussen zijn wereld als mecenas en de overheidsinitiatieven in zijn stad Rotterdam. Al lezend, wenste ik eigenlijk dat de overheid wat minder initiatief had getoond op dit gebied.

Ik heb wel wat moeite met de manier waarop Ludo Pieters beschreven wordt. Alhoewel duidelijk wordt dat hij veel voor de kunst, met name in Rotterdam, betekende, wordt hij naar mijn smaak soms toch iets te veel neergezet als Don Quichotte. Maar ik kende hem niet persoonlijk, dus ik kan niet beoordelen of dit terecht is. Bovendien heb ik het boek nog niet uit.

20140312-220244.jpg

Ik leen het boek van mijn moeder,  een volle  nicht van Ludo Pieters. 

Rotondekunst, een subsidiemoetje of een mooi gebaar?

Veel mensen hebben  er denk ik een idee bij: ‘rotondekunst‘. Verdwaalde objecten in het middel van de weg waarvan je je afvraagt waarom ze er staan.  Vaak is er geen verband met de omgeving en geen diepere reden te ontdekken. Waarom staat juist dit object deze plek? Dan concludeer je maar dat het gaat om een kunstwerk.

Vandaag werd ik verrast door een nieuw staaltje rotondekunst toen ik uit station Leiden kwam. Ook hier kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat er een potje subsidie over was en de betrokken ambtenaren er op een rustige vrijdagmiddag achteloos een bestemming voor gekozen hadden. De gekozen plek is bovendien een van de minst geslaagde verkeersknooppunten in Leiden. Waarschijnlijk hadden de betrokken ambtenaren het gevoel dat het opgeleukt moest worden.

Maar misschien zit ik er helemaal naast. Ik ben immers slechts een kunstliefhebber, maar zeker geen kenner. Misschien is er wel een diepere reden voor juist dit kunstwerk op deze plaats. Vraag ik me ten onrechte af waarom ze niet aan de Lakenhal gevraagd hebben om dit potje uit te geven. Is er wel een verband met de omgeving en is het volkomen logisch dat juist dit kunstwerk hier, op deze middenberm staat.

Welke kunstkenner legt het me uit?

20140310-205741.jpg

Hoe houden we waar we van houden?

De wereld verandert snel, online ontwikkelingen zorgen voor het einde van verdienmodellen, maar het systeem is traag en houdt de ontwikkelingen niet bij.  Zo ook het verhaal van Paul Dumas de investeerder van Polare.

Kooyker gedichtOndertussen verdwijnt wat we willen houden en  in de maalstroom van deze veranderingen. We protesteren tegen de sluiting van Kooyker, Donner en De Vries. Maar ondertussen kopen we onze boeken online en gebruiken we een e-reader.

Gisteren ging een fb-post van Humans of New York over het renovatieplan van de bibliotheek viraal (het uiterlijk van de man op de foto speelde volgens mij ook een rol ;-).  The Wire vertelt het verhaal er achter.  We moeten nieuwe manieren vinden om te behouden wat we willen houden. Het museum, de bibliotheek, de winkel met papieren boeken, ik wil ze houden. Ik hoop dat we op tijd verzinnen hoe.

20140226-215132.jpg

De Horizon als steeds veranderende houvast

In 2012 ging ik desksurfen bij Bruno. We schreven er allebei een blog over, maar die van mij zet ik nu pas online. Inmiddels is Bruno nog steeds op reis met zijn horizon verhaal. En telkens als hij een horizon lijkt te bereiken, doemt er een nieuw op.

Toen ik voor het eerst hoorde van het project van Bruno van den Elshout om een jaar lang elk uur de Noordzee te fotograferen, was ik eigenlijk maar matig geïnteresseerd. Ik vond het leuk dat Bruno zo enthousiast was, maar ben niet op de site gaan kijken. Tot ik een hele middag doorgebracht in Galerie Broft en Van der Horst. Hier hing toen de eerste selectie foto’s van New Horizons (2012). Hoe meer horizons je ziet, hoe mooier ze worden.

Bruno is zo enthousiast dat hij iedereen aanspreekt en vertelt over zijn project. KLM CEO Peter Hartman, tijdens een evenement waar Bruno op mijn verzoek foto’s maakte, toch ongebruikelijk voor de fotograaf. Mark Rutte die niets vermoedend in Den Haag over straat loopt. Een vorm van lef die ik eigenlijk wel benijd.

Dit bracht ons tijdens mij middag desksurfen tussen de 2012Horizons op de vraag: “Wat durf je te vragen en aan wie?” Hoe vertel je aan mensen wat je zoekt? Een vraag die ons als (zelfstandig) ondernemers regelmatig bezig houdt. De conclusie is dat als je overtuigd bent van wat je te bieden hebt, de drempel om er anderen over te vertellen, lager wordt.

Terwijl ik in een stoel in de hoek van de galerie aan het werk ben, spreekt Bruno iedereen aan die voor de etalage blijft staan. Ze komen allemaal even binnen kijken en zijn onder de indruk van de foto’s. Juist de hoeveelheid horizons en de combinaties maken indruk. Ik kon me voor het eerst voorstellen dat ik een vergelijkbare prijs zou betalen voor een foto als kunstwerk, als wanneer een schilderij koopt. Maar de bijna 3,5 miljoen Euro die betaald is voor de 3 meter breder print van de foto van Gursky blijft onvoorstelbaar. Het belooft echter wel wat voor Bruno, blijkbaar doen horizons het goed.20140121-220755.jpg