The Circle stemt tot nadenken

Schermafbeelding 2014-05-18 om 22.41.14

Het veelbesproken boek van Dave Eggers stemt tot nadenken over sociale druk en de vraag in welke mate mensen geneigd zijn er aan toe te geven. Met name in een werksituatie, met een arbeidscontract, hierbij speelt de kracht van het systeem een grote rol. Niet alleen binnen The Circle worden mensen zo gefocust dat ze een vervormd perspectief krijgen en er andere normen en waarden op na gaan houden. Ik las deze week een artikel over corporate zombies met een vergelijkbaar betoog.

Natuurlijk is het boek van Eggers fictie en hij is de eerste om toe te geven dat hij zich niet uitgebreid in internet technologie verdiept heeft. Het gebrek aan onderzoek dat ‘experts’ uit de online hoek  onder meer aangrijpen om het boek te verwerpen in een betoog. In mijn ogen geen reden om de gedachtengang van het boek minder interessant te vinden.

 

 

Advertisements

Een krant, die mis ik zelden.

Ik heb al jaren geen krant meer. Ik ben een nieuwsgrazer. Nu.nl, twitter, Metro, kranten die ik toevallig vind, nieuws lees ik waar ik het tegen kom. Al jaren blijf ik zo prima op de hoogte. Een abonnement hebben we al lang opgezegd, omdat die stapel papier me steeds beschuldigend aanstaarde als ik er niet toe kwam.

Ik miste alleen diepgang en nuance in wat ik las en was enorm blij toen De Correspondent kwam. Het duurde even, het wachten op september en toen was het zo ver. Super goede artikelen, ik las De Correspondent elke dag in het begin. Oké, nu nog maar eens per week. De interesse daalt wel, diepgang overdosis blijkbaar, maar diepgang en nuance zijn binnen handbereik als ik ze wil .

En nu is er Blendle, ook al een feest voor de nieuwsverslaafde. Alle artikelen binnen twee kliks (en wat dubbeltjes – voor zover je daar nog van kan spreken), alerts (handig voor de media professional) en nog social ook. Het enige probleem dat ik zie aankomen is de keuze in september, of ik mijn Correspondent abonnement zal vervangen of niet. Ik mis de krant nu echt niet meer. Behalve als ik aardappels schil of zou verhuizen.

20140507-221355.jpg

Bij Paul Snoek klinkt zwemmen als vrijheid

Een zwemmer is een ruiter

Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.

Ik moet bekennen dat ik gek ben van water.
Want in het water adem ik water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn
en toch nog eenzaam blijven.

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.

Paul Snoek
uit de bundel Hercules. Gedichten
Brussel: Manteau (1960)

Noorwegen meer

 

Van Ditshuizen, trek en een trendy winkel.

Visite, costuum, trek en colbert, waren allemaal verwerpelijke woorden, althans volgens een bepaalde ‘klasse’. Met name het woord ‘trek’, als in ‘Ik heb trek.’ werd mij ook steng verboden.

Wonderlijk is het, hoe dergelijk taalgebruik van generatie op generatie wordt doorgegeven. Hoe het gezien wordt als een manier om zich te onderscheiden. Hoe men elkaar ook ‘klootzak’ of ‘lul’ noemt tijdens de studententijd, maar het woord ‘colbert’ of ‘pantalon’ niet in de mond zal nemen.

Daarnaast adopteren mensen blijkbaar de taal van de bevolkingsgroep waar men bij wil horen. Welke woorden beter niet gebruikt kunnen worden, kan iedereen vinden in ‘Hoe hoort het eigenlijk?’ van Amy Groskamp ten Have. Ik heb de vernieuwde versie er nog niet op nageslagen, maar het staat er vast in. Dit exemplaar trof ik in een trendy winkel aan de Groenburgwal, tussen de Aardman en de bussen. Zijn etiketten ‘in’ en trendy?

20140502-181846.jpg